Arkusze z Martinem

Excel i Google Sheets dla dzieci — 12 lekcji na poziom, wzory, wykresy, ankieta klasy.

Domyślne narzędzie to Google Sheets (za darmo w przeglądarce). Excel jest prawie taki sam — gdy wzór ma inną nazwę, lekcja pokazuje obie. To nie jest Data pro: bez Git, bez SQL, bez kodu.

Arkusz to pudełko na liczby. Zmienisz jedną ocenę i średnia liczy się sama. Word tego nie umie, zeszyt też nie. Nauczysz się adresów komórek, znaku równości, SUM, wykresów, filtrów, IF i jednego ekranu, który oddasz w szkole. Każdy poziom ma 12 lekcji — tak jak kodowanie z Budowniczym.

Cztery projekty, do których lekcje wracają: średnia ocen, kieszonkowe, ankieta klasy i mini dashboard. Nie musisz ich skończyć wszystkich naraz. Poziomy 1–2 są za darmo. Od Grafika rodzic płaci raz — osobno od kodowania (Mistrz tego nie odblokuje). Szkoła może kupić licencję dla klasy.

Twoja droga

Kliknij poziom albo śledź, gdzie jesteś. Poziomy 1–2 są za darmo.

Ściąga

Komórka A1 = kolumna A, wiersz 1. Skoroszyt = cały plik. Arkusz = zakładka na dole. Plus dodaje arkusz, podwójne kliknięcie zmienia nazwę.
Wzór zaczyna się od =. Bez znaku równości to tekst. * to razy, / to dzielenie, nawiasy jak w matmie.
Zakres B2:B6 znaczy od–do. SUM dodaje, AVERAGE liczy średnią, MAX znajduje największą.
=IF(B2>3,"ćwicz","ok"). Tekst w cudzysłowie. Jeśli wzór krzyczy, spróbuj średnika ; albo przecinka , — zależy od języka konta.
Mały kwadracik w rogu komórki wypełnia serię i kopiuje wzór. B2 przesuwa się na B3. $F$1 (klawisz F4) zostaje, gdy przeciągasz.
Liczba siedzi po prawej, tekst często po lewej. 10 pkt się nie zliczy. 0.2 + format procentowy = 20%. 20 + procent = 2000%.
Filtr ukrywa wiersze, nie kasuje ich. Sortowanie przesuwa cały wiersz. Jeśli posortujesz tylko jedną kolumnę, pomieszasz oceny i przedmioty.
Wykres: zaznacz nagłówki i dane → Wstaw → Wykres. Tytuł wykresu to zdanie, nie „Wykres 1”. Do szkoły: Plik → Pobierz → PDF albo obrazek wykresu.
Udostępnianie: nauczycielowi często wystarczy podgląd. „Każdy z linkiem może edytować” to klucz pod wycieraczką. Nie kopiuj liczb do czatu — skoroszyt jest źródłem.

Słowniczek

Komórka — jedno pudełko. Adres to kolumna + wiersz, litera pierwsza: B3, nie 3B.
Pasek formuły — pasek u góry. Pokazuje, co naprawdę jest w komórce, nawet gdy widzisz tylko wynik.
Formuła — obliczenie, które zaczyna się od znaku równości. Zmienisz dane, wynik się przelicza.
Funkcja — gotowe obliczenie z nazwą: SUM, IF, XLOOKUP.
Zakres — od–do, z dwukropkiem. A1:A10 to dziesięć komórek w kolumnie.
Filtr — strzałki na nagłówkach. Ukrywa wiersze; „zaznacz wszystko” je wraca.
Lista wyszukiwania — kody i nazwy na osobnym arkuszu. Inne arkusze na nią patrzą, żeby nie pisać nazwy dwa razy.
Dashboard — jedna strona: trzy liczby i jeden wykres. Liczby tu są linkami do innego arkusza, nie skopiowanymi wartościami.
Format — jak liczba wygląda (zł, %). Wartość w środku się nie zmienia.

Szukasz kodowania? Koduj z Martinem się nie zmieniło.